Anglo-Mısır Savaşı (1882)
| Anglo-Mısır Savaşı | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Arabi Paşa Ayaklanması, Afrika Talanı ve Osmanlı İmparatorluğu dağılma dönemi | |||||||||
 Mısır’daki askerî harekâtların bir haritası | |||||||||
| |||||||||
| Taraflar | |||||||||
 Hidiv yanlısı kuvvetler Birleşik Krallık*  Britanya Hindistanı |
Arabi yanlısı kuvvetler * Sudan | ||||||||
| Komutanlar ve liderler | |||||||||
|
Tevfik Paşa Garnet Wolseley Beauchamp Seymour |
Arabi Paşa Mahmud Fehmi Mahmud Sami el-Barudî | ||||||||
| Güçler | |||||||||
| 40.560 düzenli asker |
11.300 düzenli asker 50.000 ihtiyat ve düzensiz kuvvetler[1] | ||||||||
| Kayıplar | |||||||||
|
80–90 ölü 600+ yaralı[2] | 2.000–4.000 ölü veya yaralı (İngiliz tahminleri)[3] | ||||||||
Britanya’nın Mısır’ı Fethi, yahut diğer adıyla Anglo-Mısır Savaşı (Arapça: الاحتلال البريطاني لمصر, romanize: al-iḥtilāl al-Brīṭānī li-Miṣr), 1882 tarihinde Mısır ve Sudanî kuvvetler ile Ahmed Arabi kumandasında, Birleşik Krallık arasında vuku buldu. Bu harp, milliyetçi bir kıyamın Hidiv Tevfik Paşa’ya karşı nihayete ermesiyle hitama erdi. Neticede, Mısır üzerinde Britanya nüfuzu kat’î surette tesis olundu; bu hâl, Mısırlılar, Fransızlar ve zaten zayıf olan Osmanlı İmparatorluğu’nun selâhiyetini yalnız yazı üzerinde bir kudrete irca etti.
Arka Plan
[değiştir | kaynağı değiştir]1881 tarihinde, bir Mısır ordusu subayı olan Arabi Paşa, Mısır ve Sudan’ın Hidivi Tevfik Paşa’ya karşı bir ihtilâl çıkararak isyan eyledi; maksadı memleket üzerindeki Britanya ve Fransız tesirini nihayete erdirmekti.[4][5] Ocak 1882’de, Britanya ve Fransa hükûmetleri Mısır hükûmetine bir “Müşterek Nota” gönderdiler ve Hidiv’in otoritesini tanıdıklarını ilân eylediler. 20 Mayıs’ta Britanya ve Fransız harp gemileri İskenderiye sahillerine geldiler. 11 Haziran’da İskenderiye’de vukû bulan bir Hristiyan karşıtı kıtal hadisesinde 50 Avrupalı öldürüldü. Miralay Arabi Paşa, askerlerine bu kıyamı bastırmaları için emir verdi; lâkin Avrupalılar şehri terk ettiler ve Arabi’nin ordusu kasabayı tahkim etmeye başladı. Fransız filosu Fransa’ya geri çağrıldı. Britanya’nın bir ültimatomu reddolundu ve harp gemileri 11 Temmuz’da 101⁄2 saatlik bir İskenderiye bombardımanına başladılar.
Harekâtın Sebepleri
[değiştir | kaynağı değiştir]Britanya hükûmetinin neden bir filo göndererek İskenderiye sahillerine vardığı, tarihçiler arasında münakaşa mevzuudur. Ronald Robinson ve John Gallagher, 1961 tarihli Afrika ve Viktoryenler makalelerinde, Britanya istilâsının, ‘Arabi İsyanı’nın tahayyül olunan anarşisini bastırmak ve Süveyş Kanalı üzerindeki Britanya kontrolünü muhafaza ederek Hint Okyanusu’na giden deniz yolunu emniyet altına almak maksadıyla emredildiğini ileri sürerler.[6]
A.G. Hopkins, Robinson ve Gallagher’ın iddiasını reddetmiş, asıl vesikaları zikrederek, Arabi hareketinden Süveyş Kanalı’na dair bir tehlike tahayyül edilmediğini ve Arabi kuvvetlerinin “anarşistler” olmayıp bilakis nizam ve asayişi muhafaza eylediklerini iddia etmiştir.[7]:373–374 Hopkins, bunun yerine, Britanya Başvekili William Gladstone’un kabinesinin, Mısır’da yatırım sahibi olan Britanyalı tahvil sahiplerinin menfaatlerini korumak ve aynı zamanda iç siyasette bir şöhret arayışıyla hareket ettiğini ileri sürer. Hopkins, 1880’lere gelinirken Mısır’da süratle artan Britanya yatırımlarına, bunun da kısmen Süveyş Kanalı inşasından doğan Hidiv borçları ile münasebetine ve Britanya hükûmetiyle iktisadî zümreler arasındaki sıkı bağlara işaret eder.[7]:379–380 Hopkins, Britanya’nın iktisadî menfaatlerinin, Liberal Parti’nin bir kanadında zuhur eden, militan bir haricî siyaset arzusuyla müterafik olduğunu, bunun da iç siyasette Muhafazakâr Parti ile rekabete imkân verecek popülariteyi temin ettiğini yazar.[7]:382 Hopkins, o vakit Mısır’da Britanya başkonsolosu olan Edward Malet’in, Gladstone kabinesinden bir azaya gönderdiği mektubu zikreder: “Siz, bütün Hristiyanlık âlemi namına muharebe ettiniz ve tarih bunu tasdik edecektir. Ayrıca arz edeyim ki, bu hâdise Liberal Parti’ye yeni bir itibar ve iktidar bahşetmiştir.”[7]:385
John Galbraith ve Afaf Lutfi al-Sayyid-Marsot da Hopkins’e benzer bir görüş ileri sürmüşlerdir; lâkin onların mütalaası, Britanya devlet bürokrasisindeki şahısların mevkilerini nasıl kullandıkları ve istilâyı daha elverişli bir ihtimal gibi gösterdikleri üzerinedir. Evvela, Malet’in, Mısır hükûmetini kendi üstlerine gayr-i sabit ve istikrarsız gibi takdim ederek, kabinedeki üstlerini ikna etmeye çalıştığını tasvir ederler.[8]:477 Galbraith ve al-Sayyid-Marsot’un okumasına göre, Malet safdilâne bir surette, Britanya’nın sadece bir kuvvet gösterisiyle Mısır’ı korkutabileceğini, tam manasıyla bir istilâ yahut işgali tahayyül etmeden ümit eylemiştir.[8]:477–478 Onlar ayrıca Amiral Beauchamp Seymour üzerinde de durarak, kendisinin, Arabi kuvvetlerinin gemilerine olan tehlikesini telgraflarında abartarak, bombardımanın başlamasını süratlendirdiğini iddia ederler.[8]:485
Harbin Seyri
[değiştir | kaynağı değiştir]Britanya’nın Bombardımanı
[değiştir | kaynağı değiştir]_p245_BOMBARDEMENT_OF_ALEXANDRIA_-_JULY_1882.jpg)
Britanya filosu, 11 Temmuz’dan 13 Temmuz’a kadar İskenderiye’yi topa tutmuş, ardından deniz piyadeleri ile şehri işgal eylemiştir. Britanya bir tek gemi dahi kaybetmemiştir; lâkin şehrin büyük bir kısmı, patlayıcı mermilerin sebep olduğu yangınlarla ve, devrin Britanyalı kaynaklarına göre, şehri Britanya’nın ele geçirmekte olduğunu gören Arabi taraftarlarının kasten çıkardıkları ateşlerle harap olmuştur.[9] Kargaşa esnasında sarayını İskenderiye’ye nakleden Tevfik Paşa, Arabi’yi âsî ilân ederek resmen hükûmetteki mevkilerinden azletti.
Arabi’nin Mukabelesi
[değiştir | kaynağı değiştir]Arabi, ardından El-Ezher şeyhlerinden bir fetva alarak, Tevfik Paşa'yı hem memleketine hem dinine hıyanet etmiş bir hâin olarak mahkûm etti ve ona karşı muharebe edenlerin mesuliyetlerini kaldırttı. Arabi ayrıca, Birleşik Krallık’a harp ilân etti ve mecburî askerlik usulünü başlattı.
Britanya’nın Harp Nizâmı
[değiştir | kaynağı değiştir]_ALEXANDRIA_AND_THE_NILE-DELTA.jpg)
Britanya Ordusu, Kafrü’d-Devvâr’da bir yoklama taarruzu icra ederek, İskenderiye üzerinden Kahire’ye ulaşmanın mümkün olup olmadığını tecrübe etti. Akabinde, Mısır müdafaalarının pek kuvvetli olması sebebiyle bu istikametten Kahire’ye varılamayacağına hükmettiler. Ağustos ayında, Garnet Wolseley kumandasında kırk binden ziyade Britanya askeri Süveyş Kanalı Hattı’na taarruz etti. Kendisine Arabi’nin kuvvetlerini imhâ ve memleketi sair âsilerden temizleme salahiyeti verilmişti.[kaynak belirtilmeli][10]
Mühendis kıtaları, Temmuz ve Ağustos 1882’de İngiltere’den Mısır’a sevk olundular. Bu mühendisler arasında köprü, demiryolu ve telgraf birlikleri bulunmaktaydı.[11]:65
Wolseley, Mısırlıların mühim bir mukavemet göstermeyeceklerine kani olduğundan, seferi daha ziyade bir ikmal ve lojistik meselesi olarak görmüştü.[12]
Britanya Seferî Kuvveti’nin Muharebe Nizâmı
- Kumandan: Korgeneral Sir Garnet Wolseley
- Genelkurmay Başkanı: Korgeneral Sir John Adye
|
|
Kafrü’d-Devvâr Muharebesi
[değiştir | kaynağı değiştir]Bu muharebe, 5 Ağustos 1882 tarihinde, Arabi Paşa kumandasında bir Mısır ordusu ile Sir Archibald Alison idaresindeki Britanya kuvvetleri arasında vuku buldu. Mısırlıların Kafrü’d-Devvâr’daki mevkilerinin kuvvetini anlamak ve yerel rivayetlerde zikrolunduğu üzere Mısırlıların ricat etmekte olduklarını tecrübe etmek maksadıyla, Alison 5 Ağustos akşamı bir yoklama taarruzu emretti. Bu hâdise Arabi tarafından bir muharebe olarak rapor edilmiş ve Kahire’de, ilerleyen Britanya kuvvetlerinin ric’ate mecbur edildiği haberi süratle yayıldı; ancak tarihçilerin ekserisi, bu hâdiseyi, Mısır hatlarına ciddî bir taarruz maksadı gütmeyen bir keşif taarruzu olarak tavsif eder. Her hâlükârda, Britanyalılar Kahire’ye şimalden ulaşmak fikrini terk ettiler ve harekât üssünü İsmailiye’ye naklettiler.
Wolseley, 15 Ağustos’ta İskenderiye’ye vardı ve derhal askerlerini Süveyş Kanalı üzerinden İsmailiye’ye nakletmeye başladı; şehir 20 Ağustos’ta hiçbir mukavemet görmeden işgal olundu.[11]:67
Tellü’l-Kebîr Muharebesi
[değiştir | kaynağı değiştir]_p247_BATTLE_OF_TEL-EL-KEBIR_(1882).jpg)
İsmailiye, 9.000 asker ile süratle takviye olundu; mühendisler Süveyş’ten gelen demiryolunu tamir için vazifelendirildi. Küçük bir kuvvet, Tatlı Su Kanalı boyunca Kassassin kilidine sevkedildi ve 26 Ağustos’ta vardılar. Burada düşmanla karşılaştılar. Sayıca pek az olmalarına rağmen, iki Tabur ve dört top yerlerinde sebat ettiler; nihayet bazı ağır süvariler geldiklerinde taarruza geçerek Arabi’yi ağır kayıplar verdirerek 5 mil (8,0 km) ric’ate mecbur ettiler.[11]:67–68
Ordunun ana kütlesi Kassassin’e doğru ilerlemeye başladı ve Tellü’l-Kebîr’deki muharebe için tertibat alındı. Çatışmalar vuku bulduysa da kuvvetlerin toplanmasına mâni olmadı. 12 Eylül’de her şey hazır idi ve o gece ordu muharebeye yürüdü.[11]:68
13 Eylül’de, Arabi kuvvetlerini Kahire’yi Wolseley’e karşı müdafaa için yeniden konuşlandırdı. Ana kuvveti Tellü’l-Kebîr’de, demiryolu ve Tatlı Su Kanalı’nın şimalinde ki bunlar Kahire’yi İsmailiye’ye bağlamaktaydı, mevzilendi. Müdafaalar aceleyle hazırlanmıştı; çünkü onları tanzim edecek zaman pek azdı. Arabi kuvvetleri 60 parça top ve sürgülü tüfeklere malik idi. Wolseley, bizzat birkaç keşif icra etti ve Mısırlıların geceleri ana müdafaa hatları önünde ileri karakol bulundurmadıklarını gördü; bu hâl, bir taarruz kuvvetinin gecenin karanlığından istifade ile müdafaaya yaklaşmasına imkân veriyordu. Wolseley, kuvvetlerini geceleyin mevziye yaklaştırdı ve şafakta cepheden hücum etti.
Baskın tahakkuk etmedi; zira menzil 600 yard (550 m) olduğunda, siperlerdeki tüfek ve top ateşi başladı. Taarruz devam ettikçe, müdafaa askerleri kendi silahlarının çıkardığı dumanla görüş kabiliyetlerini kaybettiler. Üç tabur birden düşman siperlerine hemen hiç zayiat vermeden vardı ve bu hâl Britanya için kati bir zafer neticeledi.[11]:69
Britanya Ordusu 900 asker kaybetti[kaynak belirtilmeli], yaklaşık iki bin Mısırlı ise öldürüldü. Mısırlılarca esir alınan bazı Britanya askerleri vahşice işkence edilerek katledildi.[12]:130 Arabi kuvvetleri bozguna uğratıldı, Britanya süvarisi onları takibe girişti ve müdafaasız bulunan Kahire’yi zapt eyledi.
Hükûmet, Hidiv’e iade olundu; harp sona erdi ve Britanya ordusunun ekserisi İskenderiye’ye dönerek gemilere bindi. Kasım’dan itibaren yalnız bir işgal ordusu memlekette kaldı.[11]:69
Teğmen William Mordaunt Marsh Edwards, muharebedeki kahramanlığı sebebiyle Victoria Haçı ile taltif olundu.
Britanya’nın Askerî Yenilikleri
[değiştir | kaynağı değiştir]Demiryolu
[değiştir | kaynağı değiştir]Tellü’l-Kebîr muharebesi öncesindeki hazırlıklar esnasında, hususî surette teşkil olunan 8. Demiryolu Kumpanyası RE, hem zahire ve asker nakleden trenleri işletmiş, hem de hat tamiratı yapmıştır. Muharebe günü (13 Eylül) sabah 8 ile 9 arasında bir trenle Tellü’l-Kebîr istasyonuna girdiler ve “istasyonu, düşmanın mühimmatıyla dolu trenlerle bütünüyle tıkanmış buldular: hat ölü ve yaralılarla serpilmişti ve bizim askerlerimiz, susuzluktan çıldıracak hâle gelmiş vaziyette etrafı sarmışlardı” (Yüzbaşı Sidney Smith’in günlüğünden iktibas). İstasyon temizlendikten sonra, yaralılar, esirler ve zahireli askerler diğer menzillere nakledilmeye başlandı.[13]
Telgraf
[değiştir | kaynağı değiştir]İlerleyen kolların ardından, Tatlı Su Kanalı’nın iki tarafına telgraf hatları döşendi. 13 Eylül sabahı saat 2’de, Wolseley, sol cenahın en ucunda bulunan Hint Kıt’ası ve Donanma Tugayı ile birlikteki Tümg. Sir Herbert Macpherson’a muvaffakiyetle bir mesaj gönderdi. Tellü’l-Kebîr’de, Arabi Paşa’nın bir gün evvel seyahat ettiği salon vagonunda bir seyyar telgrafhane kuruldu. 13 Eylül sabahı saat 8.30’da, Tellü’l-Kebîr muharebesindeki zaferden sonra, Wolseley bu telgrafı kullanarak Kraliçe Victoria’ya zafer haberlerini gönderdi; aynı gün saat 9.15’te kendisine Kraliçe’den cevap ulaştı. Daimî hat ile irtibat tesis edildikten sonra, Bölük ayrıca Theiber telgraf makinesiniŞablon:Explanation needed ve telefonu da kullandı.[13]
Ordu Posta Dairesi Kolordusu
[değiştir | kaynağı değiştir]Kraliyet İstihkâm Alayı’nın (Posta Şubesi) mümessilleri, bu seferde ilk defa sahneye çıktılar. 24. Middlesex Tüfekli Gönüllüleri’nden (Posta Rifles) hususî surette teşkil edilmişlerdi ve Britanya askerî tarihinde ilk defa, asker gibi talim görmüş posta memurları, sahadaki bir orduya mahsus posta hizmeti icra eylediler. Kassassin muharebesi esnasında, düşman ateşi altına giren ilk Gönüllüler oldular.[14]
Akıbet
[değiştir | kaynağı değiştir]Arabi’nin Muhakemesi
[değiştir | kaynağı değiştir]Başvekîl Gladstone, evvelâ Arabi’yi muhakeme edip idam ettirmeyi murad etmiş, onu “menfaatperest bir müstebit; Mısır halkını tahakküm altında tutarken, bir nevi yeni zaman Selahaddin’i sıfatıyla Hristiyanları katletmeye de vakit bulabilen bir zalim” suretinde tasvir eylemiştir. Ancak ele geçirilen günlükleri ve muhtelif deliller tetkik olunduğunda, Arabi’yi bir alenî muhakemede “şeytanîleştirecek” malzeme pek az bulunmuştur. Bu sebeple suçları hafifletildi; Arabi isyanı ikrar etti ve sürgüne gönderildi.[7]:384
Britanya’nın İşgali
[değiştir | kaynağı değiştir]Britanya askerleri, Mısır’ın Tek Taraflı Bağımsızlık İlanı (1922) ve 1936 Anglo-Mısır Antlaşması’na kadar Mısır’ı işgal altında tuttular; bu devrede tedrîcen yetkiler Mısır hükûmetine iade olundu.
Hopkins’e göre Britanya, 1882 sonrasında Mısır’daki işgalini, Britanya yatırımlarını teminat altına almak maksadıyla sürdürmüştür: “Britanya’nın Mısır’da müdafaa edeceği mühim menfaatleri vardı ve bu menfaatlerin emniyetini temin edecek şartlar tahakkuk etmedikçe çekilmeyecekti — ve bu şartlar asla tahakkuk etmedi.”[7]:388 Bu görüşe muvafık olarak, Britanya işgali devrinde Mısır’daki yatırımlar arttı, faizler düştü ve tahvil fiyatları yükseldi.[7]:389
1936 antlaşması, 1951’de Vafd Partisi hükûmeti tarafından feshedildi ve Mısır milliyetçilerince Britanya kuvvetlerine karşı Süveyş Kanalı bölgesinde gerilla hücumları tertiplendi. Bu hâdise Süveyş Buhranı’nı başlattı; neticede Britanyalılar 450 asker kaybettiler ve 1954 Anglo-Mısır Tahliye Antlaşması’nı imzalamaya mecbur kaldılar. Böylelikle bütün Britanya askerleri Mısır’dan çekildi ve Britanya işgali nihayete erdi.
Kaynakça
[değiştir | kaynağı değiştir]Dipnot
[değiştir | kaynağı değiştir]- ^ Featherstone, Donald (1993). Tel El-Kebir 1882. Osprey Publishing. ss. 40-41.
- ^ Kesin İngiliz kayıp sayıları mevcut değildir. Resmî Savaş Bakanlığı tarihine göre 83 ölü, 607 yaralı ve 30 'kayıp' verilmiştir. Kraliyet Donanması’nın İskenderiye’deki kayıpları dâhil değildir. Kaynak: Albay J. F. Maurice, Military History of the Campaign of 1882 in Egypt (HMSO, 1887; yeni baskı 1908) Ek VI. Ayrıca bkz. Peter Duckers, Egypt 1882: Dispatches, Casualties, Awards (Spink, 2001).
- ^ Wright, William (2009). A Tidy Little War: The British Invasion of Egypt, 1882. Spellmount.
- ^ Mayer, Thomas (1988). The Changing Past: Egyptian Historiography of the ʻUrabi Revolt, 1882-1983. Gainesville: University of Florida Press. ISBN 0-8130-0889-1.
- ^ Cleveland, William L & Martin Bunton, A History of the Modern Middle East: 4th Edition, Westview Press: 2009, s. 92.
- ^ Robinson, Ronald; Gallagher, John (1961). Africa and the Victorians: The Official Mind of Imperialism. Londra: Macmillan.
- ^ a b c d e f g Hopkins, A. G. (July 1986). "The Victorians and Africa: A Reconsideration of the Occupation of Egypt, 1882". The Journal of African History. 27 (2). ss. 363-391. doi:10.1017/S0021853700036719. JSTOR 181140.
- ^ a b c Galbraith, John S.; al-Sayyid-Marsot, Afaf Lutfi (November 1978). "The British Occupation of Egypt: Another View". International Journal of Middle East Studies. 9 (4). ss. 471-488. doi:10.1017/S0020743800030658. JSTOR 162074.
- ^ "The Bombardment of Alexandria (1882)". Old Mersey Times. 8 Ekim 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Ekim 2007.
- ^ Spiers, Edward (2018). Intervention in Egypt. Manchester University Press. ISBN 9781526137913.
- ^ a b c d e f Porter, Whitworth (1889). History of the Corps of Royal Engineers. II. Chatham: The Institution of Royal Engineers.
- ^ a b Kochanski, Halik (January 1999). Sir Garnet Wolseley: Victorian Hero. A&C Black. ISBN 9781852851880.
- ^ a b Porter, Whitworth (1889). History of the Corps of Royal Engineers, Vol. II. Londra: Longmans, Green and Co.
- ^ Wells, Edward (1987). Mailshot – A History of the Forces Postal Services. Londra: Defence Postal & Courier Services. ISBN 0951300903.
Alıntı
[değiştir | kaynağı değiştir]- Barthorp, Michael. The British Army on Campaign: vol 4: 1882–1902 (Osprey Publishing, 1988).
- Halvorson, D. "Prestige, prudence and public opinion in the 1882 British occupation of Egypt." Australian Journal of Politics and History (2010) 56#3, 423–440. online free
- Hopkins, Anthony G. "The Victorians and Africa: a reconsideration of the occupation of Egypt, 1882." Journal of African History 27.2 (1986): 363–391.
- Langer, William L. European alliances and alignments, 1871–1890 (1950) pp 251–80.
- Mowat, R.C. "From Liberalism to Imperialism: The Case of Egypt 1875–1887", Historical Journal, Vol 16, No.1 (Mar., 1973), ss. 109–124. online
- Mulligan, William. "Decisions for Empire: Revisiting the 1882 Occupation of Egypt." English Historical Review 135.572 (2020): 94–126.
- Newsinger, John. "Liberal Imperialism and the Occupation of Egypt in 1882." Race & Class 49.3 (2008): 54–75.
- Reid, Donald Malcolm. "The 'Urabi revolution and the British conquest, 1879–1882", in M.W. Daly, ed., The Cambridge History of Egypt, vol. 2: Modern Egypt, from 1517 to the end of the twentieth century (1998) ss. 217–238.
- Robinson, Ronald, and John Gallagher. Africa and the Victorians: The Climax of Imperialism (1961) pp 76–159. online
- al-Sayid-Marsot, A. "The Occupation of Egypt", in A. Porter (ed), The Oxford History of the British Empire: The Nineteenth Century: Volume III (Oxford, 1999)
- Schölch, Alexander. "The ‘Men on the Spot’ and the English Occupation of Egypt in 1882." Historical Journal 19.3 (1976): 773–785.
- Thomas, Martin, and Richard Toye. "Arguing about intervention: a comparison of British and French rhetoric surrounding the 1882 and 1956 invasions of Egypt." Historical Journal 58.4 (2015): 1081–1113.
Öncelikli kaynaklar
[değiştir | kaynağı değiştir]- Cromer, Earl of. Modern Egypt (2 vol 1908) online free 1220pp, by a senior British official
- Malet, Edward. Egypt, 1879–1883 (London, 1909), by a senior British official online
Dış bağlantılar
[değiştir | kaynağı değiştir]
- Old Mersey Times. "The Bombardment of Alexandria" (1882)
- Autobiography of Sir John Stokes
- Fiorillo, Luigi. "Alexandria Bombardment of 1882 Photograph Album". American University in Cairo Rare Books and Special Collections Library. 13 Kasım 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi.
.svg){kind=small}
